Szlachetne zdrowie

ODPOWIEDZ
robot
Posty: 128
Rejestracja: 1 lutego 2007, 12:31
Lokalizacja: z serwera
Kontakt:

Szlachetne zdrowie

Post autor: robot » 1 lutego 2007, 12:59

Menopauza i okres okołomenopauzalny to niezwykły czas zmian w życiu kobiety. Kiedyś przekwitanie uważano za początek nieuchronnej starości. Teraz jednak lekarze podkreślają, że etap ten, mimo iż niesie ze sobą wiele trudów, może przejść w zasadzie bezobjawowo. Czy będzie to burzliwy okres w życiu, czy też minie w zasadzie niezauważony, czy kobieta będzie wtedy wyglądać i czuć się młodo - to zależy tylko od niej. Średni wiek, jakiego dożywają obecnie panie na świecie, wynosi około 80 lat.

Warto więc zadbać, aby jak najdłużej cieszyć się zdrowiem zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Ten dodatek ma podpowiedzieć kobietom, co robić, aby osiągnąć taki stan, i jak przeciwdziałać objawom klimakterium. Panie znajdą w nim porady lekarzy ginekologów, jak dbać o siebie, przeczytają, co specjaliści sądzą na temat hormonalnej terapii zastępczej, dowiedzą się, czy po pięćdziesiątce warto uprawiać gimnastykę, a także jakie zagrożenia wiążą się z okresem klimakterium. A są to choroby niebagatelne - m.in. osteoporoza, rak piersi czy nietrzymanie moczu. Jak się przed nimi ustrzec, gdzie szukać pomocy i na co zwracać uwagę, aby nas nie dotknęły - o tym wszystkim w naszym dodatku.

Również panowie znajdą tu dla siebie informacje. Mężczyźni przeżywają przekwitanie podobnie jak kobiety. Andropauza, bo taka jest nazwa męskiego klimakterium, dotyczy panów po 55. roku życia. Prawie u połowy z nich nie występują żadne dolegliwości, wielu jednak boryka się z takimi trudnościami, jak osłabienie, zaburzenia koncentracji, zmienność nastrojów, niekiedy nawet z tendencją do depresji. Takich problemów nie można lekceważyć i trzeba poszukać pomocy u specjalistów.

Menopauza czy też andropauza to naturalny etap w życiu kobiety i mężczyzny. Właściwa wiedza na ten temat i trochę wysiłku, aby pomóc sobie czy bliskim przejść przez ten okres w sposób jak najbardziej łagodny, na pewno zaowocują dobrym zdrowiem i pogodą ducha na starość.
jestem botem porządkowym
www

robot
Posty: 128
Rejestracja: 1 lutego 2007, 12:31
Lokalizacja: z serwera
Kontakt:

Post autor: robot » 1 lutego 2007, 12:59

Menopauza i klimakterium



Z medycznego punktu widzenia menopauza to ostatnia miesiączka w życiu kobiety, a klimakterium to okres kilku lat przed nią i po niej. W naszej strefie klimatycznej menopauza przypada około 49. roku życia kobiety, choć może nastąpić już po ukończeniu przez nią 45 (tzw. menopauza wczesna) lub 55 lat (tzw. menopauza późna). Czas trwania klimakterium jest różny u poszczególnych kobiet. Może ono przeciągnąć się nawet do 10 lat po ostatnim krwawieniu.

Przekwitanie dzielimy na trzy fazy: promenopauzalną, menopauzę i postmenopauzalną. Menopauza i klimakterium to normalne, fizjologiczne zjawiska w życiu każdej kobiety, związane z degeneracją jajników, tj. zmniejszaniem się ilości pęcherzyków jajnikowych i jednoczesną zmianą stężenia produkowanych przez nie we krwi hormonów. Braki głównych hormonów - estrogenów i progesteronu - są odpowiedzialne za wszystkie niepożądane objawy występujące w tym okresie.

Główna pula estrogenów powstaje w jajnikach. Inna pochodzi z przekształceń androstenodionu z nadnerczy - procesu jego przemiany, zwanego aromatyzacją, m.in. w tkance tłuszczowej. Estrogeny są wywarzane w trzech postaciach, mogących przechodzić jedna w drugą. Mają one działanie o różnym nasileniu. Najsilniej działa estradiol, który pobudza do wzrostu błonę śluzową macicy. Wytwarzany jest głównie przez jajniki. To właśnie jego brak jest przyczyną zaniku miesiączki, ponieważ błona śluzowa macicy nie rośnie. Brak estradiolu powoduje wiele dolegliwości związanych ze zmianą funkcji tkanek zależnych od działania estrogenów.

Organizm kobiety wytwarza również inny rodzaj estrogenów - estron, ale jego działanie jest mniej więcej osiem razy słabsze niż działanie estradiolu.

Podczas przekwitania spada równ ież produkcja progesteronu. Jego brak nie jest tak mocno odczuwany przez organizm kobiety jak spadek poziomu estrogenów, ale również może być przyczyną kłopotów. Niższy poziom progesteronu sprawia bowiem, że zwiększa się wpływ androgenów - męskich hormonów płciowych, który prowadzi do tzw. maskulinizacji u kobiet po menopauzie, np. pojawienia się delikatnego owłosienia typu męskiego.

W tym czasie następuje również zmiana stężenia gonadotropin, czyli substancji produkowanych przez przysadkę mózgową i stymulujących jajniki do produkcji hormonów płciowych żeńskich. W odpowiedzi na niedobór hormonów jajnikowych rośnie stężenie hormonów stymulujących - głównie tzw. FSH oraz LH. Dzięki temu, sprawdzając właśnie stężenie gonadotropin we krwi (głównie FSH), możemy określić, czy mamy do czynienia z menopauzą.

Przekwitanie to okres głębokich zmian w całym organizmie kobiety. Objawy, które towarzyszą klimakterium, są odczuwane przez panie bardzo indywidualnie. Lekarze nazywają je zespołem klimakteryjnym lub objawami wypadowymi, gdyż są one spowodowane wypadnięciem hormonalnej roli pełnionej przez jajniki. Objawy te pojawiają się u mniej więcej 89 proc. kobiet i powodują, że czas ten może być trudnym przeżyciem. Najczęstszymi objawami, z którymi spotykają się kobiety w tym okresie, są uderzenia krwi do głowy, bóle i zawroty głowy oraz nadmierne pocenie się. Z zaburzeń psychicznych na pierwszy plan wysuwa się chwiejność emocjonalna. Może także wystąpić drażliwość, osłabienie pamięci, a nawet depresja.
jestem botem porządkowym
www

robot
Posty: 128
Rejestracja: 1 lutego 2007, 12:31
Lokalizacja: z serwera
Kontakt:

Post autor: robot » 1 lutego 2007, 13:00

Choroby okresu przekwitania



Osteoporoza, rak piersi i nietrzymanie moczu to najczęstsze choroby dotykające kobiety podczas przekwitania. Dobrze jest uświadomić sobie, że właściwa dieta i odpowiedni tryb życia mogą znacznie złagodzić skutki tych schorzeń. Dlatego lekarze często podkreślają, że w tego typu chorobach najważniejsza jest profilaktyka - dostarczanie, już od najmłodszych lat, odpowiedniej ilości witamin i pierwiastków, szczególnie wapnia, szybkie leczenie chorób dróg moczowych, utrzymanie właściwej masy ciała, niepalenie papierosów, wykonywanie badań kontrolnych.

Szacuje się, że w Polsce osteoporozą dotkniętych jest ok. 3 mln osób, głównie dojrzałych kobiet, u których dochodzi do obniżania się poziomu estrogenów podczas menopauzy. Niebezpieczeństwem wynikającym z tego schorzenia jest większa podatność na skomplikowane złamania kości. Aby zapobiec tej groźnej chorobie, trzeba zadbać o dostarczenie organizmowi odpowiedniej dawki wapnia, który jest pierwiastkiem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Często nazywany jest pierwiastkiem "kostnym" - w kościach bowiem znajduje się ponad 90 proc. jego całkowitej ilości w organizmie. Przez całe życie człowieka, od narodzenia do śmierci, trwa przebudowa kości dzięki stałym procesom ich niszczenia i tworzenia. Około 30. roku życia osiągają one największą masę szkieletu, tzw. masę szczytową kości. Po 45. roku życia następuje powolna utrata masy kostnej wskutek przewagi procesu niszczenia kości nad jego tworzeniem. Na to schorzenie mówi się potocznie "cichy złodziej kości", ponieważ przez całe lata przebiega w zasadzie bezobjawowo, a nierzadko jego pierwszym sygnałem jest złamanie powstające przy niewielkim urazie.

U kobiet zasadniczą przyczyną osteoporozy jest właśnie menopauza, która powoduje gwałtowny spadek poziomu estrogenu. W ciągu 5-10 lat po menopauzie roczny ubytek wynosi średnio 2 proc. Do 60. roku życia kobieta może więc stracić ok. 15-30 proc. szczytowej masy kostnej. Jednak powstaniu choroby sprzyja wiele tzw. czynników ryzyka, np. niska podaż wapnia i witaminy D3 w diecie, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu i kawy, mało aktywny tryb życia. Znając czynniki ryzyka osteoporozy, można przewidzieć, jak bardzo dana osoba narażona jest na wcześniejsze wystąpienie tego schorzenia. Nieleczona osteoporoza prowadzi do skomplikowanych złamań, czasami nawet samoistnych. Najgroźniejsze są złamania szyjki kości udowej, które z reguły kończą się operacją, a nawet śmiercią. Część osób po przebytych złamaniach pozostaje na całe życie niepełnosprawna. Dlatego tak ważna jest profilaktyka i zapobieganie temu schorzeniu.

Inną, również groźną chorobą, na którą narażone są kobiety w czasie klimakterium, jest rak piersi, szczególnie jeżeli stosują hormonalną terapię zastępczą. W Polsce stanowi on około 12 proc. wszystkich zachorowań na nowotwory, co stawia go na pierwszym miejscu zarówno wśród zachorowań, jak i zgonów z jego powodu. Jak przy większości nowotworów, tak i przy raku piersi ważne jest wczesne wykrycie i wdrożenie odpowiedniego, specjalistycznego leczenia. Gwarantuje to, w większości przypadków, całkowite wyleczenie. Do istotnych czynników wykrywania zmian piersi należy samobadanie się kobiet, jak również okresowe badanie przez lekarza, a także okresowe badania mammograficzne. Lekarze przekonują, że każda kobieta, która odkryje zgrubienie w swojej piersi, powinna zgłosić się do specjalisty i rozpocząć niezbędne działania diagnostyczne. Przypominają też, że w większości przypadków zauważona zmiana nie jest rakiem. Jeśli jednak okaże się nowotworem, zwiększa to szansę kobiety na szybkie i bezinwazyjne leczenie. Dlatego też okresowym badaniom powinny poddawać się wszystkie kobiety, które są już w początkowej fazie przekwitania. Te panie powinny również zgłaszać się do ginekologa, jeżeli zauważyły u siebie pierwsze objawy nietrzymania moczu. Dolegliwość ta dotyka często także kobiety dojrzałe. Występuje prawie u 50 proc. kobiet w różnym wieku, najczęściej jednak właśnie po 45. roku życia. Do czynników ryzyka zachorowania na tę chorobę można zaliczyć m.in. przewlekłe zakażenie dróg moczowych, otyłość, przewlekły kaszel i duszność wynikającą np. z palenia papierosów. Lekarze są jednak zdania, że schorzenie to można i trzeba leczyć, poprawiając tym samym komfort życia pacjentek. Często podkreślają, że w tego typu chorobach najważniejsza jest profilaktyka - stosowanie fizykoterapii po urodzeniu dziecka, szybkie leczenie chorób dróg moczowych, utrzymanie właściwej masy ciała, niepalenie papierosów.
jestem botem porządkowym
www

robot
Posty: 128
Rejestracja: 1 lutego 2007, 12:31
Lokalizacja: z serwera
Kontakt:

Post autor: robot » 1 lutego 2007, 13:00

Sposób na klimakterium



Przez klimakterium musi przejść każda kobieta. Jednak tylko od niej zależy, czy będzie to burzliwy okres w jej życiu, czy też przejdzie w zasadzie niezauważony. Lekarze przypominają, że oprócz racjonalnego odżywiania, unikania używek, dbania o swój wygląd czy też kontrolnych wizyt ginekologicznych ważny jest aktywny tryb życia. Sposobem na klimakterium mogą być także wykonywane regularnie ćwiczenia fizyczne.



Uprawianie gimnastyki może mieć niezwykle korzystny wpływ na fizyczne i psychiczne zmiany zachodzące u kobiet w okresie okołomenopauzalnym. Właśnie wtedy kobieta zagrożona jest m.in. wzrostem wagi, utratą masy mięśniowej i gęstości kości, czyli popularną osteoporozą, wzrostem ryzyka choroby wieńcowej, depresją. Tymczasem wysiłek fizyczny wraz z właściwą dietą może zapobiec wielu problemom związanym z klimakterium. Trzeba tylko chcieć - przekonują lekarze i nawołują, aby wyzbyć się lenistwa i wstydu, bo ćwicząca pięćdziesięciolatka ciągle budzi wśród młodszych i rówieśniczek zdziwienie.

Tymczasem wysiłek fizyczny ma udokumentowany dobry wpływ na wiele objawów związanych z menopauzą. Według naukowców, zmniejsza częstotliwość uderzeń gorąca i nocnych potów. Aktywność fizyczna jest szczególnie korzystnym sposobem utrzymania prawidłowej masy ciała. Dzięki ćwiczeniom można zapobiec zmniejszaniu masy mięśniowej, a tym samym utracie siły fizycznej, a także zwiększyć wydolność krążeniowo-oddechową, co znacznie zapobiega wystąpieniu chorób serca.

Specjaliści podkreślają, że na dobry program ćwiczeń składają się m.in. ćwiczenia gimnastyczne, które powinny być wykonywane w ciągu 20-60 minut przez 3-5 dni w tygodniu. Polegają na takiej aktywności fizycznej, która wywołuje przyspieszenie tętna i oddechu. W zależności od upodobań może to być szybki marsz, pływanie, aerobik, jazda na rowerze, bieg na bieżni czy w innym miejscu na świeżym powietrzu. Godny polecenia jest również trening siłowy polegający na podnoszeniu ciężarków lub korzystaniu ze sprzętu na siłowni. Ma on na celu zwiększenie siły mięśni, a jednocześnie znakomicie przeciwdziała osteoporozie. Także ćwiczenia rozciągające, które poprawiają elastyczność ciała, powinny być wykonywane co najmniej dwa razy w tygodniu. Aby jednak ćwiczenia były przyjemne i bezpieczne, należy przede wszystkim poradzić się lekarza. Dobrze, aby na początku pacjentki ćwiczyły pod okiem specjalistów. Zawsze należy zaczynać od niewielkiego wysiłku, stopniowo zwiększając intensywność i czas trwania ćwiczeń. Mniejszym błędem jest za mało ćwiczeń niż ich nadmiar. Program powinien być indywidualnie dostosowany do wieku, stopnia sprawności i upodobań pacjentki. Z zasad, które trzeba przestrzegać przed rozpoczęciem ćwiczeń, należy wymienić m.in.: przed każdym treningiem zafundować swojemu ciału rozgrzewkę, wykonywać ćwiczenia w dogodnym dla siebie tempie, ćwiczyć w grupie i pod opieką specjalisty, w przypadku wystąpienia niepokojących objawów, takich jak ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy, duszność, zajęcia należy przerwać i odpocząć. Jeżeli objawy nie ustąpią, trzeba zgłosić się do lekarza.

Anna Zalech
jestem botem porządkowym
www

robot
Posty: 128
Rejestracja: 1 lutego 2007, 12:31
Lokalizacja: z serwera
Kontakt:

Post autor: robot » 1 lutego 2007, 13:00

Życie po menopauzie



Z prof. dr. hab. Bogdanem Chazanem, ginekologiem, dyrektorem Szpitala Ginekologiczno-Położniczego im. Świętej Rodziny w Warszawie, członkiem Komitetu Nauk Demograficznych PAN, byłym krajowym konsultantem ds. ginekologii i położnictwa, rozmawia Magdalena M. Stawarska



W jaki sposób kobieta może u siebie rozpoznać objawy menopauzy i w jakim wieku występuje klimakterium?

- Termin "menopauza" oznacza ostatnie krwawienie miesięczne, a czas, który później następuje, to klimakterium. W Polsce kobiety przestają miesiączkować około 49. roku życia. Może to również nastąpić wcześniej lub później: w wieku 46 lat, ale zdarza się też w 53. roku życia. Proces ten jest uwarunkowany genetycznie. Oznacza to, że jeżeli mama później zakończyła miesiączkowanie, to zapewne podobnie będzie u córki. Kobiety bardzo szczupłe wcześniej przestają miesiączkować, natomiast kobiety o masywniejszej budowie - później. Zwykle wcześniejszemu wystąpieniu pierwszej w życiu miesiączki towarzyszy późniejsze zakończenie miesiączkowania. Na czas menopauzy wpływają również czynniki środowiskowe. Palenie papierosów zmniejsza wytwarzanie hormonów płciowych żeńskich, dlatego też kobiety palące wcześniej mają menopauzę.

Przed menopauzą mogą występować u kobiet różne dolegliwości związane z cyklami bezowulacyjnymi i względnym nadmiarem hormonów płciowych. Pojawiają się nieregularne, przedłużające się, obfite miesiączki, bóle piersi, wzdęcia brzucha czy zatrzymanie wody w organizmie. Po ostatniej miesiączce poziom estrogenów spada i wówczas pojawiają się uderzenia gorąca, zaczerwienienia twarzy, nadmierne pocenie się, suchość w obrębie narządów płciowych, zmęczenie, bezsenność, depresja, drażliwość. U szczupłych kobiet często występuje osteoporoza. Po okresie pomenopauzalnym kobieta wchodzi w okres starości z zaburzeniami oddawania moczu, utratą wagi, zmianami na skórze.



W jaki sposób kobiety mogą sobie radzić z tymi dolegliwościami? Jak należy je leczyć?

- Jeżeli kobieta ma 45, 46 lat i ma napięcia piersi, lekko przybrała na wadze, ma nieprawidłowe, czasami obfite krwawienia, to koniecznie powinna zgłosić się do ginekologa. Trzeba wykonać badanie cytologiczne, mammografię, czasem konieczne jest badanie ultrasonograficzne. Chodzi o to, żeby być pewnym, czy nie istnieje zagrożenie chorobą (u tych kobiet czasem stwierdza się mięśniaki macicy czy przerost błony śluzowej macicy). Najważniejsze, by nie unikać lekarza, przestrzegać zaleceń, racjonalnie się odżywiać, prowadzić aktywny tryb życia. Czasem konieczne jest leczenie. Natomiast kobieta, która już jest po ostatniej miesiączce i ma objawy klimakterium - uderzenia gorąca, bezsenność czy zaburzenia emocjonalne, suchość i inne dolegliwości w obrębie narządów płciowych - powinna zgłosić się do ginekologa, a także do internisty, by wykluczyć inne schorzenia. Po wykonaniu badań lekarz być może zaproponuje hormonalną terapię uzupełniającą, aby uzupełnić niedobory jej własnych hormonów. Trzeba ocenić, czy korzyści wynikające z takiego leczenia będą większe niż ryzyko. Decyzję, czy poddać się takiej terapii, ostatecznie podejmuje sama zainteresowana.



Na czym polega hormonalna terapia uzupełniająca?

- Polega ona na podawaniu estrogenów, a więc tych hormonów, których kobiecie brakuje. Można je podawać doustnie w sposób przerywany. Powstają wtedy okresowe krwawienia podobne do miesiączek. Można je również stosować w sposób ciągły - wówczas krwawienia nie będą występowały. Estrogeny mogą też być stosowane w formie plastrów na skórę, zastrzyków. Kobietom, które mają jakieś przeciwwskazania do ogólnej terapii hormonalnej, w przypadkach dolegliwości ze strony narządów płciowych można pomóc przez podawanie leków w postaci gałek czy kremów dopochwowych. Mogą one pomóc także w zmniejszaniu ogólnych dolegliwości. Dzięki hormonalnej terapii uzupełniającej zwykle polepsza się jakość życia kobiety - poprawia się zdolność koncentracji, kobieta ma lepszy nastrój, ustępują drażliwość i bezsenność. Ustępują również nieprzyjemne dolegliwości ze strony układu moczowego, suchość czy uderzenia gorąca.



Zapewne w takiej terapii istnieje zagrożenie skutkami ubocznymi...

- Oczywiście, takie zagrożenie występuje. Należy pamiętać o tym, że te leki mogą szkodzić, mogą mieć objawy uboczne. Dlatego kobieta przyjmująca hormony musi być pod stałą, troskliwą opieką lekarską. Niektóre panie nie tolerują takiej terapii, objawy uboczne występują wówczas już po pierwszych dawkach leku, czasem trzeba zmienić rodzaj hormonu, dawkę czy sposób stosowania. Lekarz, który proponuje hormonalną terapię uzupełniającą, powinien poinformować o objawach ubocznych i możliwościach powikłań. Do niebezpieczeństw powstałych na skutek stosowania terapii hormonalnej możemy zaliczyć choroby zakrzepowo-zatorowe, zapalenie żył. Rzadko dochodzi do udaru mózgu czy zawału serca. Taka terapia może sprzyjać także powstaniu raka trzonu macicy i raka piersi.



W jaki sposób możemy zapobiegać tym negatywnym skutkom?

- Aby przeciwdziałać skutkom ubocznym, należy stosować właściwą dietę, starać się utrzymywać poziom cholesterolu na właściwym poziomie, unikać otyłości i odwodnienia. Definitywnie należy unikać palenia papierosów, które bardzo zwiększają ryzyko powikłań. Osobiście jestem zdania, że kobiety, u których nie ma przeciwwskazań - nie chorują na cukrzycę, chorobę zakrzepową, nie mają żylaków, są szczupłe i nie palą papierosów - mogą bezpiecznie stosować terapię hormonalną, ale oczywiście pod nadzorem lekarza i po wykonaniu wstępnych i okresowo powtarzanych badań. Chodzi tutaj o cytologiczne badanie szyjki macicy i badanie piersi.



Jakie inne środki można zastosować w zwalczaniu negatywnych skutków menopauzy?

- Są dostępne preparaty ziołowe i inne niezawierające syntetycznych hormonów. Ich działanie jest znacznie mniej skuteczne od preparatów hormonalnych, ale przez te kobiety, u których są przeciwwskazania do terapii hormonalnej, lub te, które po prostu nie chcą brać hormonów, mogą być stosowane.



Czyli nie mogą one zastąpić leczenia hormonalnego?

- Działanie tych środków jest, jak wspomniałem, zdecydowanie mniej intensywne, dlatego też mogą one co najwyżej w pewnym stopniu zmniejszyć dolegliwości, poprawić samopoczucie. Należy jednak podkreślić, że nie oddziałują one tak skutecznie jak preparaty hormonalne.



Jeżeli kobieta nie zdecyduje się na stosowanie metody hormonalnej, to co jeszcze jej pozostaje?

- Może poprawić swoje zdrowie, prowadząc aktywny i higieniczny tryb życia. Musi uważać, aby nie przybrać na wadze. Należy również przeciwdziałać osteoporozie, tzn. stosować ćwiczenia fizyczne, spożywać dużo wapnia w posiłkach (produkty mleczne). Poza tym dieta nie powinna zawierać cukru, ponieważ zbyt duża jego ilość stanowi nadmierne obciążenie dla organizmu kobiety. Powinno się unikać słodyczy, ciastek, białego pieczywa, natomiast spożywać jak najwięcej owoców, warzyw, chudego mięsa, ryb, w których znajduje się dużo nienasyconych kwasów tłuszczowych zmniejszających ryzyko nadciśnienia. Oczywiście należy dbać o odpowiednią wagę ciała i unikać palenia papierosów. Te rady pozwalają długo utrzymać dobrą formę zarówno fizyczną, jak i psychiczną.



Dziękuję za rozmowę.
jestem botem porządkowym
www

robot
Posty: 128
Rejestracja: 1 lutego 2007, 12:31
Lokalizacja: z serwera
Kontakt:

Post autor: robot » 1 lutego 2007, 13:00

Andropauza - męski odpowiednik klimakterium



Mężczyźni podobnie jak kobiety przeżywają przekwitanie. Andropauza dotyczy mężczyzn po 55. roku życia. Prawie u połowy z nich nie występują żadne dolegliwości, wielu jednak boryka się z takimi trudnościami, jak osłabienie, zaburzenia koncentracji, zmienność nastrojów, niekiedy nawet tendencja do depresji.



Za męskie przekwitanie odpowiedzialny jest główny męski hormon - testosteron. Podczas andropauzy poziom tego hormonu ulega stopniowemu obniżeniu. Spadek jego wydajności u mężczyzn po 55. roku życia jest zjawiskiem powszechnym i wielu z nich (prawie 50 proc.) doskonale przystosowuje się do nowej sytuacji. Jednakże istnieje pewna grupa panów, którzy odczuwają w tym okresie szereg nieprzyjemnych dolegliwości.

Stopniowo narastający niedobór testosteronu prowadzi do pojawienia się osłabienia, zaburzeń koncentracji, kłopotów z pamięcią, spowolnienia reakcji, zaburzenia w sferze życia płciowego. Niejednokrotnie stwierdza się zmienność nastrojów, niekiedy z tendencją do depresji. Mężczyźni odczuwają także słabszą wydajność psychofizyczną - łatwiej się męczą, skarżą się na nieoczekiwane zlewne, zwłaszcza nocne poty oraz uderzenia gorąca do głowy.

Panowie po pięćdziesiątce często swe problemy chcą rozwiązać szybko i radykalnie, sięgając po "cudowne" hormonalne specyfiki. Androlodzy ostrzegają jednak przed samodzielnym leczeniem. Po poradę należy zwrócić się do lekarza. Ponadto dobrym rozwiązaniem jest profilaktyka łagodząca objawy andropauzy, np. odpowiednia dieta z dużą ilością warzyw i owoców oraz produktów bogatych w dobrze przyswajalne białko i magnez (m.in. kasza gryczana, kakao). Niezbędny jest też udział w diecie nienasyconych kwasów tłuszczowych, zawartych w rybach oceanicznych, olejach z wiesiołka, ogórecznika itp., a także antyoksydantów pochodzenia naturalnego, czyli witamin A, E i C, oraz flawonoidów, które występują w zielonej herbacie, cebuli, jabłkach, winogronach.







Na temat hormonalnej terapii zastępczej mówi Ewa Ślizień-Kuczapska, ginekolog położnik ze Szpitala św. Zofii w Warszawie, prowadzi także gabinet lekarski ProFamilia 2000:



W związku z nowymi doniesieniami naukowymi hormonalna terapia zastępcza (HRT) przestała być złotym standardem dotyczącym klimakterium. Jest jednak alternatywną formą łagodzenia naturalnego procesu przekwitania, które wiąże się ze starzeniem jajników i z całym ustrojem kobiety. Proces wchodzenia w jesień życia może być bardzo burzliwy, stąd czasem HRT może być potrzebna i pomocna. Jednak ze względu na wzrost ryzyka zachorowania na raka piersi u kobiet stosujących HRT obowiązuje konieczność wykonywania corocznie mammografii, co zwiększa wczesne wykrywanie tej choroby, ponadto niewłaściwie zastosowana terapia może zwiększać ryzyko innego hormonozależnego nowotworu, tj. raka macicy, stąd też konieczność kontroli USG narządu rodnego w toku terapii. Ponadto różne formy hormonalnej terapii zastępczej mogą wpływać np. na zwiększenie ryzyka chorób wątroby, zaburzeń funkcji żółciowych (głównie terapia doustna). Znane są też przeciwwskazania do stosowania HRT u kobiet palących czy po epizodach zatorowo-zakrzepowych, ponieważ zwiększa ryzyko tych schorzeń. Do niedawna stosowano hormonalną terapię zastępczą jako prewencję w chorobach serca, dziś wiemy, że może sprawdzić się jedynie u kobiet bez wywiadu zawałowego. W tzw. prewencji wtórnej, tj. po zawale, zwłaszcza w pierwszym roku stosowania może zwiększać ryzyko zawału. Ponadto występuje szereg bardzo nieprzyjemnych i uciążliwych dolegliwości na początku stosowania terapii, np. nudności, wzmożone napięcie piersi, tkliwość, nieregularne krwawienia itp. Objawy te najczęściej mijają po dobraniu właściwego preparatu.

not. M.St.
jestem botem porządkowym
www

ODPOWIEDZ